بپاك اشك مرا گريه ام تمام شود

و خنده روي لبم با تو بادوام شود

بخند اين غزلم بيقرار خنده ي توست

بخند تا نكند اين غزل حرام شود

خراب كن همه ام را بساز با دستِ

خودت مرا كه خودم با خودت تمام شود

مباد قسمت ابن السلام قصه شوي

مباد سهم من از تو فقط سلام شود

تويي تو عاقبت رود (= من) ، تو دريايي

مرا در آور از اين سال هاي تنهايي

و پرت كن وسط سطر سطر شعر خودت

و بعد با قلمت دور من بكش يك خط

_ كه من مهمم _ و نگذار خط خطي ... بنويس

مرا دوباره از اول دِ! لعنتی بنویس

كه تو شروع مني امتداد من تاااااااااااااا ... باش

براي اين من مجنون هميشه ليلا باش

عصاره ي همه ي شعر هاي من حالا

تو را به من برسان تا هميشه با هم تا ...

تو را به من برسان تا هميشه «ما» باشيم

بيا دوباره از اول بگير يك تصميم

كه روزهاي پس از اين من و تو باشيم و

خدا/ كند كه از اين روزها مدام شود

پویا آریانا

۲۰/۱/۸۷

یا علی